تاریخچه کاغذدیواری

تاریخچه کاغذدیواری فقط مربوط به طرح و نقش‌های آن نمی‌شود بلکه سابقه درخشانی است از نبوغ فناورانه، سلیقه افراد مناطق مختلف و تغییراتی که در نحوه استفاده آن ایجاد شده‌است. ابداع اولین نوع کاغذدیواری به قرن شانزدهم میلادی برمی گردد که از آن‌ها برای تزئین کمدها و اتاق‌های کوچک و همچنین بیشتر در خانه‌های قدیمی استفاده می‌شد (و نه خانه‌های اشرافی) اما در اوایل قرن بیستم در همه جای خانه، مثل راهروها، آشپرخانه، حمام، دستشویی، اتاق خواب و پذیرایی‌ها کاغذدیواری نصب می‌کردند. همچنین هم در خانه‌های اشرافی و هم در خانه‌های متوسط از آن‌ها استفاده می‌کردند. با این حال، همین محبوبیت زیاد آن بود که باعث شد کاغذدیواری از هنرهای تزئینی جدا بشود. خوب است سفری در مجموعه گسترده کاغذدیواری‌ها داشته باشید که از اواسط قرن ششم تا به امروز ادامه داشته‌اند؛ تا به تاریخچه فوق‌العاده آن پی ببرید.

کاغذدیواری چگونه ساخته شد؟

با بررسی تاریخچه کاغذدیواری می‌فهمیم که بیشتر کاغذدیواری‌ها در قدیم نقش‌های گلدار زینتی داشتند یا روی آن‌ها از تصاویری استفاده شده بود که در طرح گلدوزی‌های معاصر آن‌ها را به کار می‌بردند. این طرح به‌صورت تکرنگ و با جوهر سیاه روی صفحه‌های کوچکی از کاغذ با عرض ۵۰ و طول ۴۰ سانتی متر چاپ می‌شدند. در اواسط قرن نوزدهم این صفحه‌های جدا جدا را به همدیگر متصل کردند و رول‌های بلند کاغذدیواری را ساختند.

این نوآوری در تاریخچه کاغذدیواری بعداً منجر به تولید رول‌های بزرگ‌تر و چاپ با شابلون‌های چوبی شد که تا اواسط قرن بیستم هم در کاغذدیواری‌های گران‌‎قیمت از آن‌ها استفاده می‌کردند. در شابلون‌های چوبی، طرح مورد نظر را روی سطح یک تکه چوب مستطیلی کنده‌کاری می‌کردند، سپس آن را با جوهر رنگی می‌کردد و به‌صورت برعکس روی کاغذ می‌گذاشتند تا طرح آن روی کاغذدیواری چاپ شود.

برای اینکه کاغذدیواری چند رنگ داشته باشد باید از چندین قطعه چوب استفاده می‌کردند (هر قطعه برای یک رنگ). هر کدام از این رنگ‌ها به‌صورت جداگانه روی طول کاغذ چاپ می‌شد، بعد از چاپ کاغذ را آویزان می‌کردند تا خشک شود و سپس رنگ بعدی را روی آن می‌زدند. سنجاق‌هایی که در گوشه‌های این قطعه چوب‌ها قرار گرفته به فرد کمک می‌کرد تا بتواند طرح روی کاغذ را صاف و منظم چاپ کند. این فرایند چاپ در آن زمان بسیار دشوار بود و به مهارت فوق‌العاده‌ای نیاز داشت.

دوران مالیات

پیشرفت‌های فنی در فرایند چاپ با شابلون چوبی تأثیر مهمی در تاریخچه کاغذدیواری داشت و باعث شد در اواسط قرن هیجدهم نقش کاغذدیواری در رنگ‌ها و طرح‌های مختلفی چاپ شود و صنعت کاغذدیواری در بریتانیا شکوفا شود. این امر توجه شرکت مالیات را به خودش جلب کرد؛ آن‌ها بر این باور بودند که کاغذدیواری منبع جدید و خوبی برای کسب درآمد است، بنابراین مبلغ مالیات را افرایش دادند. این افزایش مالیات خواه ناخواه بر قیمت کاغذدیواری هم تأثیر گذاشت و باعث شد تولیدکنندگان روی کاغذهای گران‌قیمت‌تر تمرکز کنند. برخلاف این قضیه، تقاضا برای کاغذدیواری مانند قبل ماند و فروشندگان پرده و مبلمان معروفی مانند توماس چیپندل۱ به فروش کاغذدیواری‌های رنگی و طرحدار ادامه دادند.

در این دوره از تاریخچه کاغذدیواری، در طراحی کاغذدیواری‌ها نیز ابتکار زیادی به خرج می‌دادند. طرح‌های گلدار مانند گل‌های رز و میخک در آن زمان خیلی معروف بودند اما منظره و طرح‌های معماری نیز به آن‌ها اضافه شده بودند و طرفدارهای خودشان را داشتند. یکی از کاغذدیواری‌های دادینگتون هال۲ تصاویری دارد که مانند قاب در چارچوب‌های کشیده شده‌اند؛ همچنین مناظری که در آن حشرات و گل‌ها به رنگ‌ها آبی روشن و صورتی در آن به چشم می‌خورند.

این طرح ما را به یاد دکوراسیون‌های قرن هیجدهم می‌اندازد که بیشتر خانه هارا با رنگ‌های روشن تزئین می‌کردند. ایده چاپ قاب عکس یا تصاویر چارچوب‌دار در کاغذدیواری از اتاق‌های چاپی نشات می‌گیرد؛ نوعی از دکوراسیون که در آن چاپ‌های دلخواهشان را روی یک الگو می‌برند و آن را مستقیم روی دیوار می‌چسبانند. این دکوراسیون را کلکسیونرهایی مانند هوراس والپول ابداع کردند.

کاغذدیواری‌های مخملی

بیشتر این طرح‌ها از پارچه‌ها برگرفته شده‌اند؛ یعنی برای چاپ آن‌ها از تصویر مخمل‌های بریده شده و ابریشم‌های بته جقه‌ای دمشقی تقلید کرده‌اند. این کاغذدیواری‌ها از ابریشم پودری ساخته می‌شوند که از صنعت ابریشم‌سازی اضافه می‌آیند. برای ساخت این نوع کاغذدیواری ابتدا طرحی را روی کاغذ می‌کشیدند و روی آن را با نوعی چسب می‌پوشاندند. سپس این پودرهای ابریشمی را روی آن می‌تکاندند تا به کاغذ بچسبد. سطح روی خود پودرها هم طوری بود که به این چسب‌ها می‌چسبیدند.

جنس پارچه برای این کار در طول تاریخچه کاغذدیواری تغییر کرد. در ابتدا این پودرها را روی پارچه‌هایی از جنس بوم نقاشی به کار می‌بردند اما بعدها در سال ۱۶۳۴ جرومی لانیز، یکی از پروتستان فرانسه که در لندن پناهنده شده بود روشی را اختراع کرد که بتوانند آن را روی کاغذهای رنگی هم به کار ببرند؛ تا جایی که در اواخر قرن هفدهم کاغذدیواری‌های مخملی به شکل امروزه‌شان در آمدند. این نوع کاغذدیواری‌ها به سرعت مد شدند. در آن زمان‌ها مرسوم بود دیوارها را با پارچه بپوشانند و وقتی کاغذدیواری‌هایی به بازار آمد که طرح پارچه داشتند، بسیار مورد استقبال واقع شدند زیرا قیمت کمتری هم داشتند.

یکی دیگر از مزیت‌هایی که بعدها به کاغذدیواری‌های مخملی اضافه شد استفاده از روغن تربانتین در ساختار چسب آن‌ها بود که باعث می‌شد حشرات را از خود دور کند. طرح مخمل قرمزرنگی که روی پس‌زمینه صورتی چاپ شده و در دفاتر شورای خصوصی و همچنین دیوار اتاق نقاشی ملکه در کاخ هامپتون نصب شده، یکی از بزرگ‌ترین نمونه‌های کاغذدیواری مخملی بته‌جقه‌‌ای است. در ربع سوم قرن هیجدهم میلادی تقریباً می‌توان گفت همه خانه‌ها، حتی خانه‌های روستایی هم حداقل یکی از اتاق‌هایشان را با این نوع کاغذدیواری‌ها تزئین کرده بودند.

تاریخچه کاغذدیواری

کاغذدیواری چینی

یکی دیگر از دکوراسیون‌های گران‌قیمت، استفاده از کاغذدیواری‌های ساخت کشور چین است که با نگاهی اجمالی به تاریخچه کاغذدیواری می‌فهمیم که برای اولین بار در اواخر قرن هفدهم میلادی وارد لندن شدند و بخشی از واردات ابریشم، شیشه‌های سرامیکی و اشیاء منبت کاری شده به حساب می‌آمدند. بعد از ورود این نوع کاغذدیورای ها به بازار، آن‌ها تا صد سال مجلل‌ترین پوشش دیوار به حساب می‌آمدند و بر بازار کاغذدیواری تسلط داشتند. برخلاف کاغذدیواری‌های اروپایی، کاغذدیواری‌های چینی به جای اینکه چاپی باشند نقاشی شده بودند و به جای اینکه در آن‌ها یک طرح تکرار شود، طرح‌های بزرگ به کار برده بودند.

بیشتر بخوانید
بهترین سیستم سرمایشی خانگی و نکاتی که برای خرید کولر باید در نظر بگیرید

هر مجموعه از این نوع کاغذدیواری‌ها به صورت جداگانه تولید شده بودند اما طرح آن‌ها به دو گروه تقسیم می‌شد. اولین گروه مشاغل و فعالیت‌های کشور چین را دربر می‌گرفت. دومین گروه دسته‌ای از گیاهان و پرندگانی بودند که در منظره‌ای از درخت‌ها و بوته‌هایی پخش شده بودند. این منظره‌ها طوری طراحی شده بودند که کل سطح دیوار را بپوشاند. جالب است بدانید که چینی‌ها خودشان از کاغذدیواری استفاده نمی‌کردند و فقط برای صادرات آن‌ها را تولید می‌کردند.

پیچیدگی و دقت در رنگ کاغذدیواری‌های آن‌ها و طبیعی بودن جزئیات طرح‌هایشان استاندارد جدیدی را در تولید کاغذدیواری به وجود آورد و آن را تبدیل به دکوراسیون مجللی کرد که از آن به بعد خیلی از افراد به دنبال آن بودند. البته کاغذدیواری خیلی قبل از این اتفاق و در زمان سازندگان اروپایی و چاپ‌های دستی هم حدوداً به همین اندازه محبوبیت داشت.

تولید انبوه

درطول تاریچه کاغذدیواری و تا سال ۱۸۴۰ کاغذدیواری‌ها با استفاده از دست و چاپ شابلون‌های چوبی ساخته می‌شدند که همانطور که گفتیم فرایندی دشوار و آهسته بود. بنابراین تعجبی ندارد که سازندگان کاغذدیواری به دنبال راهی ساده‌تر برای افزایش تولید کاغذدیواری می‌گشتند؛ تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۳۹ اولین ماشین چاپ کاغذدیواری ساخته شد. این ماشین توسط شرکت پاترز اند رأس واقع در شهر دارون، کشور لانکاشر اختراع و ثبت شد.

این دستگاه روش کارش را از چاپ چلوار (نوعی پارچه نخی با بافت ساده) اقتباس کرده بود و به این صورت عمل می‌کرد؛ کاغذ را از روی یک طبل استوانه‌ای عبور می‌دادند و با استفاده از چند غلتک طرح‌هایی را روی آن چاپ می‌کردند. زیر هر یک از این غلتک‌ها محفظه‌هایی از جوهر بود که غلتک با هر بار چرخیدن جوهری می‌شد و طرح خود را روی کاغذ روی طبل چاپ می‌کرد.

استفاده از تکنولوژی چاپ گام مهمی درمسیر پیشرفت تاریخچه کاغذدیواری بود. اولین کاغذدیواری‌های ماشینی نازک بودند و در مقایسه با طرح‌های پیچیده و زیبای چاپ‌های چوبی، بی آب و رنگ به حساب می‌آمدند. همچنین بیشتر آن‌ها اشکال هندسی یا گل‌های ساده‌ای داشتند که در ابعاد کوچک مدام تکرار می‌شدند اما حجم بیشتر تولید و همچنین هزینه کمی که این روش می‌برد بر همه آشکار بود. تولید کاغذدیوای در بریتانیا از یک میلیون رول در سال ۱۸۳۴ به نه میلیون رول در سال ۱۸۶۰ افزایش پیدا کرد، در حالی که قیمت آن در این مدت بسیار کاهش یافت. با نسل جدید کاغذدیواری‌ها، این محصول تبدیل به کالایی شد که همه، حتی فقیرترین قشر جامعه نیز می‌توانستند آن را خریداری کنند.

ویرایش طرح

طرح کاغذدیواری‌های اواسط قرن نوزدهم بسیار متنوع بود و مواردی مانند طرح‌های چوبی، سنگ مرمری، بافت پارچه‌ای، نقاشی‌های تقلیدی و نقش و نگارهای مذهبی را در بر می‌گرفت. رایج‌ترین این طرح‌ها، کاغذدیواری‌های گلداری بودند که با گل محمدی و رنگ‌های روشن تزئین شده بود. به نظر ما اینگونه طرح‌ها طبیعی و زیبا هستند اما از نگاه منتقدانی مانند طراح پیوگین این نوع نقش و نگارها در هنر ویکتوریایی جایی ندارند. او می‌گفت نقش‌های گلدار نه تنها از نظر زیبایی زیر سؤال هستند، بلکه برای دکوراسیون دیوار منزل هم مناسب نیستند.

از نظر او سه بعدی بودن گل‌های روی دیوار با ماهیت صاف بودن دیوار جور در نمی‌آید و درک نادرستی از اندازه فضا و عمق دیوار به ما می‌دهد و این مشکل‌ساز است. او به جای این طرح‌های طبیعی، نقش‌های زینتی را برای دیوار پیشنهاد داد. طرح کاغذدیواری‌های پیوگین طرح‌های زینتی قرون وسطایی و نمادین داشت اما طراحان دیگری مانند اون جونز استایلی طبیعی خلق می‌کردند که در آن‌ها گل و بوته، اشکال رسمی و متقارن به کار برده شده بود. با اینکه ایده این طراح خیلی سریع به گوش همه رسید، افراد هیچ‌وقت از طراحی و خرید این محصولات دست بر نداشتند و هم تولیدکنندگان و هم اکثریت مشتریان این استایل های طبیعی و سنتی را ترجیح می‌دادند.

ویلیام موریس

ویلیام موریس یک نویسنده، طراح، سوسیالیست و طرفدار محیط زیست است که کاغذدیواری‌های خیلی معروفی را طراحی کرده‌است. بیش از پنجاه مورد از طرح های کاغذدیواری‌ کار موریس بوده و او تأثیر زیاد و طولانی مدتی روی این صنعت و تاریخچه کاغذدیواری گذاشته‌است. کارهای او ترکیبی از استایل های متفاوت دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی است. طرح‌های او نه گل‌های رز و محمدی بزرگ و سه بعدی قرون وسطایی را دربرمی گیرد و نه آن خشکی و رسمیت اشکال هندسی را دارد. در حالی که نگاه پیوگین و دیگران به طرح‌های طبیعی از یک سری قوانین کلیشه‌ای نمونه‌های قدیمی نشات گرفته بود، دیدگاه موریس بر پایه مشاهده مستقیم اشکال و نقش و نگارهای طبیعی شکل گرفته بود.

موریس در طرح‌هایش به جای گل‌ها و شکوفه‌های عجیب و غریب (که بیشتر تولیدکنندگان از آن استفاده می‌کردند)، از گیاهان عادی که در چمنزارها و روستاها رشد می‌کردند ایده می‌گرفت. یکی از معروف‌ترین کارهای او داربست (۱۸۹۴) نام داشت که طرح آن را از داربست‌های گل رز ردهاوس (اولین محل زندگی‌اش) الهام گرفته بود. شاخه بید یکی دیگر از طراحی‌های او بود که بعد از کشیدن طرح درخت بید خانه روستایی‌اش در کلمسکات مانور به ذهنش رسیده بود. امروزه هنوز از طرح‌های موریس استفاده می‌شود و می‌توان آن‌ها را در آثار هنری تقلیدی مشاهده کرد. اشکال طبیعی و استایلیش او نگرشی نسبت به دکوراسیون منزل به وجود آورد که مشتریان قشر متوسط هم به استفاده از این کاغذدیواری‌های هنری برای خانه‌هایشان علاقمند شدند.

چند طرحی

کاغذدیواری‌های چندطرحی، میزان معروفیت کاغذدیواری را در خانه‌های ویکتوریایی به خوبی نشان می‌دهند. این طرح برای اولین بار در سال ۱۸۶۸ و برای از بین بردن یکنواختی طرح‌های تکی مطرح شد، سپس تا سال ۱۸۸۰ به یکی از استانداردهای دکوراسیون‌های داخلی تبدیل شد. این کاغذدیواری‌ها سه قست دارند؛ قسمت پایه (دادو)، قسمت میانی (فیلینگ) و قسمت فوقانی (فریز)؛ قسمت پایینی دیوار، بین قرنیز و کمربند میانی دیوار را پوشش می‌دادند؛ سپس بالای آن را فیلینگ و بالای فیلینگ را فیریز می‌چسباندند. همچنین اگر این طرح سه لایه برای دکوراسون خانه کافی نبود، یک لایه کاغذدیواری هم روی سقف می‌چسباندند تا تأثیر این طرح چندگانه کامل شود.

بیشتر بخوانید
جارو کردن موکت ; اصول و ریزه‌کاری‌هایی که نمی‌دانید

در بهترین حالت ممکن، رنگ فریز باید روشن باشد، فیلینگ باید طرحدار باشد و قسمت دادو یا پایه باید رنگی تیره داشته باشد تا لکه و کثیفی دیرتر روی آن نمایان شده و دربرابر آسیب مقاوم‌تر شود. کاغذدیواری‌های ترکیبی که به رنگ‌های سبز، قرمز، زرد و طلایی مزین شده‌اند، ظاهر جذابی دارند اما ترکیب کاغذدیواری‌های چند طرحی ممکن است بیش از حد شلوغ به نظر برسند، بنابراین فقط برای راه‌پله‌ها و سالن پذیرایی مناسب‌اند. تا سال ۱۹۰۰ استفاده از کاغذدیواری سقفی منسوخ شد و به جای آن در دکوراسیون داخلی از فریزهای (قسمت فوقانی) عریضی مانند طرح طاووس (اثر شند کید) استفاده می‌کردند که بالای دیوارهای ساده نصب می‌شد.

کاغذدیواری‌های مهدکودک

با گسترش بازار کاغذدیواری، تولیدکنندگان شروع به طراحی محصولات منحصربفرد برای اتاق‌های مختلف کردند. کودکان ویکتوریایی نسبت به اطرافشان خیلی حساس بودند؛ به همین خاطر در ربع چهارم قرن نوزدهم بسیاری از سازندگان کاغذدیواری به فکر تولید کاغذدیواری‌های بچگانه‌ای افتادند که بتواند بر ذهن این بچه‌های خلاق تأثیر بگذارد. والتر کرین نقاش، هنرمند و طراحی پرکار در تولید کاغذدیواری بود.

او در زمینه کاغذدیواری کودکان طراحی‌های زیادی انجام داد. «زیبای خفته» (۱۸۷۹) یکی از معروف‌ترین طرح‌های اوست که کیفیت، زیبایی و خصوصیات تعلیمی طرح‌های او را به خوبی نشان می‌دهد. او با ظرافت تمام صورتک‌هایی را طراحی کرده بود که داخل گل‌های رز به آرامی خوابیده بودند و با این کار، کاغذدیواری هم ظاهری زیبا به اتاق می‌بخشید و هم کودکان را ترغیب می‌کرد که به خواب فرو بروند. همچنین، این نوع کاغذدیواری‌ها بسیار پرکاربرد بودند؛ رنگدانه های روغنی به کار رفته در آن‌ها باعث می‌شد قابل شست‌وشو باشند و افراد می‌توانستند بدون اینکه رنگ نقاشی از بین برود با آب یا حداقل پارچه‌ای خسک آن را تمیز کنند. مهم‌تر از همه اینکه در ساختار آن‌ها مواد سمی و خطرناک آرسنیک به کار برده نشده بود.

بین سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۸۷۰ استفاده از آرسنیک در کاغذدیواری‌های بافت‌دار یا رنگ‌آمیزی شده بسیار مرسوم بود اما این ماده در صورت وجود رطوبت بخاری از خودش تولید می‌کرد که باعث بیماری یا حتی مرگ می‌شد. از آنجایی که کودکان و بیماران از بقیه افراد آسیب‌پذیرتر بودند بیشتر در معرض این سموم قرار می‌گرفتند، بنابراین اعتراضات و خشم مردم درباره این موضوع باعث شد سازندگان کاغذدیواری به فکر تولید چسب‌های بیفتند که مواد سمی نداشته باشد. طرح زیبای خفته در شرکت جفری‌اند‌کو به فروش رسید که به خاطر قابلیت شیت‌وشو و خصوصیت ضدسمی بودنش به‌شدت مورد تبلغیات قرار گرفت.

از جاز تا پاپ

دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی اوج دوران شکوفایی کاغذدیواری در بریتانیا بود. در این زمان تولید کاغذدیواری از ۵۰ میلیون رول در سال ۱۹۰۰ تا ۱۰۰ میلیون رول در سال ۱۹۳۹ افزایش یافت؛ همچنین بیشتر فروش در این دوره به کاغذدیواری‌های ارزان‌قیمت‌تر اختصاص می‌یافت. در حالی که طرح‌های گل و بوته‌ای همچنان معروف بودند، طرح‌های جدیدی پا به عرصه گذاشتند که از فرهنگ هنر مدرن روز تأثیر گرفته بودند. افرادی که خیلی به طراحی خانه‌شان اهمیت می‌دادند، به نقش‌های جاز زیگ زاگی و رنگ روشن، مزین به گل‌های کوبایی روی می‌آوردند، در حالی که افرادی با سلیقه بدیع طرح‌های شرقی را انتخاب می‌کردند.

طرح‌های عربی بعد از معروفیت فیلم‌هایی مانند شیک (۱۹۲۲) و طرح‌های چینی به خاطر کتاب‌هایی ماند مجموعه کتاب‌های «ساکس رومرز فو مانچو» پدیدار شدند. همچنین کشف مقبره توت عنخ‌آمون در سال ۱۹۲۲ برای مدت کوتاهی طرح‌های یونانی را برای افراد جذاب کرده بود. طراحان نقش‌های حاشیه‌دار و دیوارهای تزئینی تکی طراحی کردند که طرح‌هایی گلدار و پس‌زمینه‌های ساده و یا کمی برجسته داشتند.

پس از انقلاب «طراحی خوب» در سال ۱۹۵۰ افراد طرفدار طرح‌های خلوت‌تر شدند و در کاغذدیواری‌ها از الگوهای راه راه، اشکال هندسی یا گلدار صاف استفاده می‌کردند. درواقع این طرح‌ها جایگزین اشکال رؤیایی هنر پاپ و هنر دیدگانی شده بودند. این محصولات جدید در سال ۱۹۶۱ همزمان با پیدایش رویکرد «خودت انجام بده» تولید شدند و به همین خاطر علاوه بر طرح‌های جدید روش‌های نصب جدیدی هم داشتند. بنابراین اولین کاغذدیواری‌های آماده و برش‌خورده تولید شدند. بعد از آن به‌سرعت کاغذدیواری‌های روکش‌دار، متالیک و کاغذدیواری‌های وینیلی قابل شست‌وشو وارد بازار شدند.

کاغذدیواری‌های امروزی

دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی برای سازندگان کاغذدیواری دوران اوج فروش بود و طرح‌ها کاغذدیواری‌ها نیز در آن زمان مدرن و دل‌انگیز بوند اما بحران سال ۱۹۷۳ نقطه عطفی در تاریخچه کاغذدیواری بود و باعث شد این صنعت در سطح جهان سقوط کند. در این زمان بسیاری از شرکت‌های تولیدی کاغذدیواری از دور خارج شدند یا به خاطر کارخانه‌های بین‌المللی بزرگ‌تر شکست خوردند. با افزایش رقابت در زمینه نقاشی و محبوبیت تزئیناتی مانند استسپلینگ (ایجاد نقطه‌های تاریک و روشن) و راگ‌رولینگ (کشیدن یک غلتک پارچه‌ای روی کاغذ برای مرمری شدن کاغذدیواری) در دهه ۱۹۸۰ میزان فروش کاغذدیواری کاهش پیدا کرد.

در این دوره از تاریخچه کاغذدیواری  تنها بخشی که فروششان بیشتر بود، کاغذدیواری‌های ارزان‌قیمت و آماده‌ای بودند که با رویکرد «خودت انجام بده» تولید شده بودند. با وجود این اتفاقات، سرگذشت کاغذدیواری عوض شد و با توسعه چاپ دیجیتال و روی کار آمدن دوباره چاپ شابلونی، همچنین به دلیل افزایش تقاضا برای فیچروال ها (دیوارهای تکی با طرح‌های شلوغ و جذاب)، علاقه افراد به کاغذدیواری‌های طرح‌دار و بزرگ برگشته‌است و باعث شده طراحان شخصی و شرکتی دوباره به این مدل‌ها روی بیاورند.

دبورا بونس و تریسی کندال اشکالی قراردادی طراحی می‌کنند و هر بار اصلاحات کمی روی آن‌ها انجام می‌دهند. این کاغذدیواری‌ها بیشتر شبیه به لوازم جانبی دیوار هستند تا کاغذدیواری؛ شرکت‌هایی مانند تیموروس بیستیز تصاویر سنتی و روستایی کاغذدیواری‌ها را را با تصاویر تیره و دلخراش زنگی امروزی جابگزین کرده‌اند. همچنین افراد معروفی مانند وی‌ین وستوود و رالف لورن به این قضیه دامن زده‌اند و باعث شده‌اند بیشتر کاغذدیواری‌ها مدل زندگی امروزی را به خود بگیرند.

منبع: آدرس

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*